Yatılı hüzün







yatılı hüzündüm

annem her gece yıldız taşırdı

rüyalarıma

sırf bu yüzden alışılmadık masalar doğrardım

oturduğumda her sofraya


iki kardeş kuzeyden bahtiyar temmuz

çam gölgelerinin içinde

sivri kalırdı gökyüzüne


sırf bu yüzden iç çamaşırlar giymezdim

batmasın diye çocukluğu annem


ne zaman başımı yaslasam omzuna

yeniden çıkardı

parmak uçlarımda annem


gölgeleriyle konuşkan bir ömür sus

pençelerinde hayatın deşilmedik yerleri

kınalı kokusunda ihtiyar ben

bir yaz aralığında susuz bahçe


sırf bu yüzden sevebilirim

bu yüzden sırf düşebilirim

saçlarında bir kışı


yatılı bir hüzünerimekte şimdi

gökyüzü bu aralar sıcak

kış yanığı üşümüşlerin



Hüseyin Bozkurt