ZILGI

düşündüm de un ufak dünyayı
bir koltuğa vermişler

ninniler dizinin dilinde
küçük ağrı
yürümüş kırlara
sermayesi şiir çağrı

pörsümüş dinlemekten onca cin

atın kalbinizde katranı
bir başak sesine

başucunda ay
dalgın bir deniz

kolum uzundur  umurunda
su çeken pembe rüyadır
çılgın koşuşturmalar yokluğuna
arasım zılgıtım patlayan çıbanım

Hüseyin Bozkurt

DÜNYA

DÜNYA

bir sabah taşıdın bana
fesleğen kokulu akşamlarını
sardım sarıldım
çok söz iliğimde
kırınca belini rüzgar
okul yolunda saçlarımı

hiç sınıfta kalmadım
korkum erken uçuşlara
erken kalkışlara sarınca
umudu yerli bir akbaba
hınzır bekleyişler somurtur

boğ dur içimdeki isyanı
üşüyen ruhumu bile bile
bir odun sesi duyulursa
bilin ki bilgi intihardır
resmi evraklar yutmuş bir balık

lodoslar geldim monami..monami
karbon süzülen bir hazan
yayıldıkça döşünden
uzun kimlikler giydim
saçlarından bir gece
akşama sırtını dönmüş
ayak uyduramayan dünya

HÜSEYİN BOZKURT